کهنه سربازی بی برگ
تنش
گهواره ی زخم شمشیر های زنگ زده
علف
جوانه زده
از چاک زره پاره اش
"می جنگم
برای سرزمینی
که دروازه اش
دهلیز قلب توست..."
درختان بی برگ
سایه ای که بیندازند
ندارند
شلاق می خورد از خورشید
تنور تنش شده زره
بر دوش می کشد جای سلاح
صلیبی از چوب تابوت
"حتی اگر دردت
درد من نباشد
می جنگم
که فریاد کنی بی سایه ی تیغ
فرو نریزی در خود
و بوی خون نگیرد
صدایت
با سلاحی که ندارم
جز واژه..."
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 10:31 توسط کمال صادقی
|
